Met zijn 11 tot 12 centimeter is de Zwartkeelmango (Beija-flor-de-veste-preta) een middelgrote kolibrie, maar in de lucht is hij een ware stuntpiloot. Zijn lange, licht gebogen snavel glijdt diep in de bloemkelken van heliconia’s en hibiscus, terwijl zijn vleugels zo snel slaan dat ze voor het oog verdwijnen.
Hij is niet kieskeurig: in de uitgestrekte Amazone, op bloemrijke savannes en zelfs in stadsparken vindt hij zijn nectar. Maar het is niet alleen zoetigheid waar hij op leeft — kleine insecten en spinnen vormen de geheime krachtbron die deze energieverslinder draaiende houdt.

En dan is er zijn karakter. Fel territoriaal, jaagt hij zonder pardon andere kolibries weg, soms zelfs veel grotere soorten. In Brazilië is de zwartkeelmango geen zeldzame verschijning, maar toch voelt elke ontmoeting bijzonder. Ook bij ons huis is hij een vaste gast. Zijn iriserende kleuren zijn een feest voor het oog én een levend symbool van de overvloed en vitaliteit van de tropen.

Zwartkeelmango (v) Beija-flor-de-veste-preta
Nikon Z8 – 100-400mm op 400mm
1/3200 – f/8 – iso3200 (autoiso)

Fotograferen vanaf de varanda

In 2023 heb ik deze serie gemaakt vanaf onze varanda. We hebben daar een feeder hangen voor kolibries, strategisch geplaatst voor een mooie groene achtergrond. De afstand van mij tot de kolibrie is max. 2 meter. Dan begint het wachten. De kolibries komen en gaan, maken ruzie, schieten achter elkaar aan — stilzitten is er niet bij.

Door hun beweeglijkheid fotografeer ik het liefst uit de hand. Zo kan ik anticiperen op hun vluchten en ze volgen als ze van en naar de feeder schieten. In de nabewerking verwijder ik soms een stukje feeder door te croppen of subtiel weg te poetsen. Meestal gebruik ik auto-ISO om mijn sluitertijd hoog te houden en de razendsnelle vleugels te bevriezen.